πάμε ποτάκι;;;;;;

Διαβάζοντας τα σχόλια και τις εντυπώσεις που άφησε το άρθρο της περασμένης εβδομάδας και αφού επιτέλους παραδόθηκε αυτό το project που εδώ και δύο μήνες μας είχε ταλαιπωρήσει, θα ήθελα να αναφέρω ότι το άρθρο δε γράφτηκε με καμία σκοπιμότητα και με κανένα δόλο. Ήταν απλά κάποιες σκέψεις τις στιγμές που ήθελα να τις μοιραστώ. Ίσως η μοναδική σκοπιμότητα του να ήταν ότι αποτελούσε το έτερο ήμισυ του άρθρου που τώρα διαβάζεται.
Είχα την τύχη, και όχι μόνο, να σπουδάσω στη ζωή μου, όχι ότι τελικά είναι το παν, αλλά και να σπουδάσω δύο φορές. Διανύοντας λοιπόν τη δεύτερη φοιτητική μου ζωή καταλαβαίνω για ακόμα μία φορά το πόσο σημαντικούς φίλους και συνάμα <παρέες> αποκτάς κατά την φοιτητική σου ζωή. Βέβαια δεν θα είστε για πάντα μαζί (εκτός εάν βέβαια ποτέ δεν πάρετε πτυχίο-όλα πιθανά είναι σε αυτή τη ζωή) αλλά θα ξέρεις ότι ανά πάσα στιγμή θα έχεις την δυνατότητα να μιλήσεις μαζί τους, να θυμηθείτε τις πλάκες σας, τα γέλια και τόσες άλλες καταστάσεις που σας ‘έδεσαν’.
Υπάρχει και η επόμενη κατηγορία, υπάρχουν οι φίλοι από τα μαθητικά σου χρόνια που τόσα και τόσα περάσατε μαζί . Τόσες απίστευτες ώρες βαρεμάρας και τρελής νύστας σε ένα θρανίο και με μοναδική ελπίδα οι μουτζούρες πάνω στο θρανίο έτσι ώστε να περάσει η ώρα και να έρθει το διάλειμμα!!!!! Μαζί στις κοπάνες, στα φροντιστήρια, στις βόλτες, στον καφέ αλλά και στην αναμφισβήτητα πολυπόθητη έξοδο του σαββατόβραδου. Είναι σίγουρο πως έχετε τόσα περάσει μαζί, που δύσκολα μπορείς να τους διαγράψει έστω και από τη μνήμη σου!!
Για τους φίλους από τον στρατό, δεν μπορώ να εκφέρω άποψη μιας και στρατό δεν έχω πάει, ακόμα.
Αλλά για εκείνους που μπορώ με βεβαιότητα να μιλήσω είναι για τους κολλητούς μας φίλους. Μπορεί να προέρχονται από οπουδήποτε, είτε από τα μαθητικά είτε από τα φοιτητικά αλλά και όχι μόνο, και το μόνο σίγουρο ότι με τους συγκεκριμένους έχεις τόσα πολλά να πεις, τόσα πολλά να συζητήσεις, τόσα πολλά να κάνεις. Ακόμα περισσότερα είναι τα πράγματα και οι καταστάσεις που έχετε περάσει μαζί και σας συνδέουν. Έχετε τόσα πολλά να μοιραστείτε, να εκμυστηρευτείτε και προπαντός έχετε άπειρες ώρες μπροστά σας για να τα πραγματοποιήσετε όλα αυτά αν και είμαι απόλυτα σίγουρος πώς έχουμε ζήσει τόσα πολλά και όμορφα πράγματα με τους κολλητούς μας φίλους που θα πουλούσαμε μέχρι και το …PS3…κάποιοι …και τη Burberry τσάντα, για να μην πώ καμπαρτίνα, για να τα ζήσουμε ξανά και ξανά!
Η ουσία λοιπόν και εκεί ήθελα να καταλήξω από το προηγούμενο κιόλας άρθρο, μιας και το έχουμε κατά πολύ βαρύνει το κλίμα, ότι με όλους τους παραπάνω, αλλά και γιατί όχι με όλους πού άθελα μου και χωρίς καμία σκοπιμότητα μπορεί να έθιξα στο προηγούμενο άρθρο, πήγαμε, πάμε και θα συνεχίσουμε ασταμάτητα να……pamepotaki!!!!!!!!!
Υ.Γ. επειδή κάποιος άλλος έχει ‘καπαρώσει’ τα soundtrack και επειδή τη συγκεκριμένη περίοδο, πού χρήμα για τα πνευματικά δικαιώματα που ζητάει, εγώ με τη σειρά μου θα καθιερώσω και θα ‘καπαρώσω’ τα !!!!video clips!!! Ένα από αυτά είναι και επόμενο, το οποίο αύριο θα λειτουργήσει ως ξυπνητήρι για μένα.

Αφήνοντας στην άκρη ένα θέμα με το οποίο ήθελα να ασχοληθώ εδώ και μέρες και μιας και είναι ώρα περασμένη και δύσκολη (αφού εδώ και μερικές ώρες προσπαθώ με ένα “φίλο” μου, και καλά, να τελειώσουμε ένα project) θα μιλήσω για τη… φιλία!!!! Άραγε πόσους φίλους έχουμε και πόσοι από αυτούς είναι πραγματικοί; Δεν μπορώ να γνωρίζω πόσοι από εσάς που διαβάζετε αυτό το άρθρο είστε σε θέση να απαντήσετε στην ερώτηση αυτή, πάντως εγώ πιστεύω πως οι πραγματικοί φίλοι είναι λίγοι και καλοί. Και για το λόγο αυτό θα διαφωνήσω με το ρητό που λέει ότι ο φίλος σε μία δύσκολη στιγμή φαίνεται. Όχι βέβαια ότι ο πραγματικός φίλος σε μία δύσκολη στιγμή δε θα σου σταθεί και δε θα σου συμπαρασταθεί όπως άλλωστε οφείλει και πρέπει να κάνει, αλλά επειδή οι εποχές έχουν κατά πολύ αλλάξει θεωρώ ότι μπορεί να ξεχωρίσεις έναν πραγματικό σου φίλο και μέσα από τη χαρά σου!

Το παρακάτω κείμενο το έλαβα υπό μορφή e-mail από ένα μανιακό του είδους απόστολέα, τον πατέρα μου. Το συγκεκριμένο κείμενο είναι γραμμένο και δημοσιευμένο στο προσωπικό blog του <<πατέρα>> των Ελλήνων blogger, Νίκο Δήμου και επειδή θεωρώ πως κάθε blog, το οποίο σέβεται τον εαυτό πρέπει να τα γνωρίζει, σας τα παραθέτω:

• Ορισμός: Blogs από το web logs (ελληνιστί «ιστολόγια») ονομάζονται προσωπικές ιστοσελίδες στο Διαδίκτυο. Φιλοξενούνται δωρεάν από μεγάλες δικτυακές εταιρίες (η μεγαλύτερη blogspot.com ανήκει στην Google) και μπορούν να περιέχουν κείμενα, εικόνες, ήχους και μικρά βίντεο. Επίσης, αν το θέλει ο δημιουργός τους, δέχονται και σχόλια που μπορεί να είναι ανώνυμα, επώνυμα, ελεύθερα ή να περνάνε από έλεγχο.
• Τα δύο σημαντικά στοιχεία που πρέπει να υπογραμμίσουμε είναι το δωρεάν και η ευκολία. Δεν χρειάζονται γνώσεις πληροφορικής για να δημιουργηθεί ένα blog, ούτε χρήματα. Το τρίτο που πρέπει να τονιστεί είναι η απόλυτη ελευθερία. Κανείς δεν μπορεί να ελέγξει τα δημοσιεύματα αυτά.
• Τα τρία αυτά στοιχεία – ευκολία, δωρεάν και ελευθερία – οδήγησαν σε έκρηξη των ιστολογίων. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν περισσότερα από 100.000.000 σε όλο τον κόσμο, από τα οποία 40.000 είναι στην Ελλάδα. Η θεματολογία τους ποικίλει ανάλογα με τα ενδιαφέροντα του δημιουργού τους: από φιλοσοφία και λογοτεχνία, μέχρι πολιτική, οικονομία, επιστήμη, αθλητισμό, ταξίδια, ζωοφιλία, κλπ.
• Η απήχησή τους επίσης διαφέρει: μερικά διαβάζονται μόνο από τους συγγενείς και φίλους του blogger, ενώ άλλα από εκατοντάδες χιλιάδες αναγνώστες. Αρκετά από τα τελευταία έχουν μεταβληθεί σε επιχειρήσεις: φιλοξενούν διαφημίσεις, έχουν συνεργάτες και παίζουν ρόλο δικτυακών εφημερίδων.
• Το μεγαλύτερο μέρος των bloggers είναι ανώνυμο. Η ανωνυμία αυτή βοηθάει πολύ στην υπονόμευση απολυταρχικών καθεστώτων, και την ελεύθερη διακίνηση πληροφοριών (π. χ. από την Myanmar ή το Ιράν). Επίσης διευκολύνει την καταγγελία των κακώς κειμένων (π. χ. υπάλληλοι επιχειρήσεων έχουν καταγγείλει επικίνδυνα προϊόντα – πράγμα που οδήγησε στην απόσυρσή τους).
• Η άλλη – αρνητική – πλευρά της ανωνυμίας: ενέχει τον πειρασμό της διασποράς ψευδών ειδήσεων ή συκοφαντιών. Στις περιπτώσεις αυτές είναι δυνατόν να ζητηθεί δικαστική συνδρομή και να αποκαλυφθούν τα ονόματα των υπεύθυνων.
• Από την πρώτη στιγμή της διάδοσής του το Διαδίκτυο ενοχλούσε τις πάσης φύσεως εξουσίες που προσπαθούν να το ελέγξουν. Ευτυχώς αυτό δεν είναι τεχνολογικά δυνατόν. Καμία κυβέρνηση δεν μπόρεσε να λογοκρίνει το περιεχόμενο του Internet – ούτε καν οι ΗΠΑ. Το μόνο που μπορεί να ελεγχθεί είναι η πρόσβαση στο Διαδίκτυο. Αυτό το κάνουν καθεστώτα όπως η Βόρεια Κορέα, η Κίνα και το Ιράν…
• Άρα οι επαπειλούμενοι νόμοι και κανόνες θα είναι τόσο αποτελεσματικοί όσο οι πύραυλοι με τους οποίους ο πάλαι ποτέ υπουργός Τύπου Δημήτριος Μαρούδας απειλούσε να καταρρίψει τους επικοινωνιακούς δορυφόρους. Οι υπάρχοντες νόμοι που εφαρμόζονται στα άλλα ΜΜΕ είναι υπεραρκετοί για τις ακραίες περιπτώσεις παραβατικότητας.
• Η αντίδραση στο press.gr υπήρξε υπερβολική. (Αν ανάλογα κείμενα είχαν δημοσιευτεί σε έντυπο, η δημοσιότητα θα ήταν πολύ μικρότερη). Αυτό οφείλεται στην άγνοια του χώρου και την τεχνοφοβία μας, στην αντίδραση των ΜΜΕ προς ένα απειλητικά ανταγωνιστικό χώρο και τον τρόμο της εξουσίας μπροστά σε αυτά που δεν ελέγχει.
• Αντί να παρακολουθείτε υστερικές αντιδράσεις και διενέξεις από τα τηλεοπτικά παράθυρα, σας προτείνω να εξερευνήσετε τον θαυμαστό κόσμο των blogs. 40.000 ιστολόγια είναι ισοδύναμα με 40.000 βιβλία. (Πολλά από αυτά έγιναν βιβλία). Είναι ένας απίθανος πολιτισμικός πλούτος προσιτός σε όλους. Κολλήσαμε στο δέντρο και δεν βλέπουμε το (υπέροχο) δάσος.

Υ.Γ Let’s blog…….

Την ίδια ακριβώς στιγμή που άρχισα να διαβάζω το κείμενο ‘CITY LOVER’, έτσι απλά συνειδητοποίησα πως όλα αυτά είναι σκέψεις που έχουν περάσει χιλιάδες φορές από το μυαλό μου και που μέχρι τώρα δεν είχα καταφέρει ποτέ, ούτε να τις εξωτερικεύσω αλλά ούτε και να τις εκφράσω. Και από ότι βλέπω μάλλον πολύ καλά έκανα γιατί εκτός το ότι το συγκεκριμένο κείμενο με εκφράζει πλήρως, δε νομίζω να μπορούσα να εκφράσω τις σκέψεις μου τόσο καλά όσο η συντάκτης του……και για το λόγο αυτό αφιερώνω στο ‘marulaki’ τη συγκεκριμένη φωτογραφία…..

Και όμως υπάρχει ένας τομέας στη ζωή μας για τον οποίο ως Έλληνες μπορούμε να είμαστε περήφανοι….και πρώτοι.
Είναι γεγονός πως εαν σε κάποιον δοθεί η ευκαιρία και ζήσει εκτός Ελληνικών συνόρων έχει τη δυνατότητα να έρθει σε επαφή και να ανταλλάξει ιδέες και απόψεις με πολλούς ανθρώπους από πολλές χώρες….

Έτσι λοιπόν,ίσως διαπιστώσει ότι δεν είμαστε τελικά και ότι καλύτερο κυκλοφορεί σ’αυτόν τον πλανήτη αλλά τουλάχιστον μπορούμε να υπερηφανευόμαστε για πολλά πράγματα…

Ένα από αυτά είναι πώς μπορούμε και γνωρίζουμε να περνάμε καλά κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες….αλλά όμως ένας τομέας στον οποίο είμαστε αποδεδειγμένα πια πρωταθλητές είναι το sex….!!!!!!!

Σύμφωνα με έρευνα της βιομηχανίας προφυλακτικών Durex, στην οποία έλαβαν μέρος 26.000 άνθρωποι σε πολλές χώρες, στο ερώτημα πόσο συχνά κάνουν έρωτα και αν είναι ικανοποιημένοι με την ερωτική τους ζωή, οι Έλληνες ήρθαν πρώτοι με το 87% να δηλώνει ότι κάνει έρωτα, τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα. Εξίσου θερμοί είναι οι Βραζιλιάνοι (82%) και οι Ρώσοι (80%), που ακολουθούν στη δεύτερη και τρίτη θέση αντιστοίχως….

Υ.Γ. Ας συνεχίσουμε λοιπόν έτσι…και είμαι απόλυτα σίγουρος πως θα έρθουν και άλλες πολλές διακρίσεις!!!!!!

Ίσως ένα από τα ωραιότερα video clip

Κώστα….κέρασε σε παρακαλώ σφηνάκια τα παιδιά που ήρθαν να μας κάνουν παρέα…

Πάμε για κανένα ποτό..;;;