πάμε ποτάκι;;;;;;

Άραγε υπάρχει κάτι πάνω από μένα και σένα; Κάτι που παίζει μαζί μας και γελάει με τα καμώματά μας; Αν κάτι τέτοιο συμβαίνει, πώς μπορείς να είσαι σίγουρη ότι ξέρεις ποια είσαι; Ότι ξέρεις τι κάνεις, ότι ξέρεις τι νιώθεις, ότι έχεις τον έλεγχο;

Όχι, ο έλεγχος είναι στα χέρια σου, νιώθεις οτιδήποτε αξίζεις, κάνεις οτιδήποτε καλύτερο για να πάρεις αυτό που σου ανήκει ή για να γίνεις αυτή που πάντα ήθελες. Βλέπεις την πραγματικότητα, όχι τα όνειρα, ζεις τα γεγονότα, όχι τα ψέματα, ακούς μουσικές, όχι παραμύθια. Αυτά σου δείχνουν ποια είσαι και τι είσαι προορισμένη να κάνεις.

Μην ψάχνεις το νόημα στα πολύπλοκα και στα δύσκολα. Τα πράγματα που βρίσκονται μπροστά σου, έχουν τις απαντήσεις που ζητάς…

Υ.Γ.: Acknowledgments go to Athena. (again :S)

4776 ώρες έχουν περάσει από την τελευταία φορά που ανάσανε το “μεράκι” τους ή 4920 ώρες από την τελευταία προσπάθειά εκείνου να το κάνει να ανασάνει. Πάντα στο μυαλό του υπήρχε η ιδέα, η διάθεση, η ανυπομονησία, η ανάγκη για επικοινωνία, η ανάγκη να πει μερικά πράγματα με τρόπο απρόσωπο, η ανάγκη να αφήσει κάτι ακόμα στην ιστορία. Το μόνο και ίσως το πλέον αναγκαίο που δεν υπήρχε ήταν χρόνος! Είναι βέβαια λίγο οξύμωρο μέσα σε 4920 ώρες να μην υπάρξουν 30-40 “πρώτα”. Τώρα, όμως, που έγιναν διαθέσιμα, τι έχει μείνει από τότε; Τώρα που τελείωσαν όλα, μπορεί να το συνεχίσει από το ίδιο σημείο; Μπορεί να το συνεχίσει σαν να μην σταμάτησε ποτέ; Δύσκολες ερωτήσεις, αλλά η δυσκολία δεν κρύβεται στα προφανή. Ποιός μπορεί με σιγουριά να πει ότι τελείωσαν όλα; Ποιός μπορεί με σιγουριά να πει ότι δε γύρισε στο ίδιο ακριβώς σημείο, απλά υπό διαφορετικές συνθήκες;

“…she closes her eyes, thinks of pretty things, pretty things. she knows what she likes but she ’s not really there…”. Σκέψου, προσπάθησε να φτιάξεις την εικόνα στο μυαλό σου. Πλησιάζει Νοέμβρης. Τα πάντα είναι γκρίζα. Ο ουρανός μουντός, η θάλασσα φουρτουνιασμένη. Η παραλία γεμάτη. Γεμάτη από βάρκες και ξύλα που ξέβρασε η θάλασσα. Η βεράντα σου μοιάζει να κρέμεται με κάποιο περίεργο τρόπο πάνω από το κύμα. Φυσάει πολύ, τόσο που δε μπορείς να κρατήσεις τα πόδια σου σταθερά στο πάτωμα. Είσαι ασφαλής όμως. Ένας αόρατος τοίχος βρίσκεται ανάμεσα σε σένα και στα “στοιχεία”, επιτρέποντας σου να γεύεσαι μόνο την απόλαυση του χειμώνα. Είσαι ζεστή, ήρεμη, μέσα σε υπέροχα αρώματα και ήχους, σκέφτεσαι πανέμορφα πράγματα. Είσαι σίγουρη γι’ αυτό που θες (;;;), αλλά πραγματικά δεν είσαι εκεί.

“…a beautiful prize, pretty things, pretty things, she flatters her eyes, like butterfly wings…”. Το σκηνικό δεν άλλαξε. Είσαι, ωστόσο, καθισμένη σε μη κουνιστή πολυθρόνα, ελαφρώς επικλινή. Η ταλάντωση σε νανουρίζει ελαφρά. Θα μπορούσες να αποκοιμηθείς, αλλά δεν το κάνεις. Προσπαθείς να μείνεις ξύπνια κοιτάζοντας την αντανάκλαση της μορφής σου πάνω στο γυάλινο τοίχο. Αυτή είναι η ανταμοιβή σου; Γι’ αυτό προσπαθούσες τόσο καιρό; Νιώθεις γεμάτη; Και τώρα τι; Είσαι μονή σ’ ένα τόσο ωραίο μέρος. Μήπως, τελικά, δεν είναι αυτό που είχες ονειρευτεί; Δεν έχει σημασία, όμως, γιατί σκέφτεσαι πανέμορφα πράγματα που σε κρατούν ήρεμη…

Θυμάσαι το καλοκαίρι; Τότε τα πράγματα φαινόντουσαν διαφορετικά. Ο μανδύας της γλυκιάς καλοκαιρινής αύρας τα έκανε να μοιάζουν πιο ειδυλλιακά. Ο μανδύας ξέφτισε όμως. Και τώρα είσαι μόνη σ’ αυτό το δωμάτιο. Αυτό το δωμάτιο θα έπρεπε να είναι ο παράδεισος σου. Αρχίζει να σου μοιάζει με κόλαση. Που πήγαν τώρα οι πανέμορφες σκέψεις; Πού πήγαν τα γλυκά αρώματα και οι μουσικές. Ήξερες ότι έτσι θα καταλήξει. “… a simple plan, sealed by fate from the start.”

Ξυπνάς απότομα! Είσαι λαχανιασμένη, ιδρωμένη και τα μάτια σου είναι ελαφρώς δακρυσμένα. Παίρνεις μια ανάσα ανακούφισης. “Ήταν όλα ένα όνειρο”. Τίποτα δεν έχει αλλάξει από εκείνη την όμορφη πραγματικότητα. Πατάς το play και πίνεις μια γουλιά ζεστό καφέ. Όλα επιστρέφουν στη στιγμή ακριβώς πριν αφήσεις τις αισθήσεις σου. Κλείνεις τα μάτια και προσπαθείς να σκεφτείς εκείνα τα πανέμορφα πράγματα που σε έκαναν ευτυχισμένη. “…she closes her eyes, thinks of pretty things, pretty things…”.

Όσο κι αν προσπαθείς, αυτά που ονειρεύτηκες δε θα φύγουν ποτέ από το μυαλό σου. Ανοίγεις τα μάτια και προσπαθείς να αλλάξεις παραστάσεις. Μάταια. “…looking out, she can only look in…”

Μή με ρωτήσεις τι εννοώ ή τι σημαίνουν όλα αυτά. Μάθε να διαβάζεις αυτά που βλέπεις μέσα σου. Ήταν όλα γραμμένα εκεί…

Υ.Γ.: Acknowledgments go to Athena

Το κ***** σε λίγο θα σφυρίξει και ο ήλιος έχει ήδη αρχίσει την καθοδική του πορεία. Στριγκλίσματα ακούγονται από τις ράγες, καθώς το τρένο πλησιάζει προς το τέλος ενός ακόμα ταξιδιού.

Σε λίγο όλα θα πάρουν τη θέση τους στην ιστορία. Σε λίγο δε θα έχουν πλέον καμία σημασία.

Το τρένο σταματά αργά, αλλά όχι βασανιστικά. «Λυτρωτικά» είναι η σωστή λέξη. Σε δευτερόλεπτα όλοι θα ξεχυθούν προς τα έξω και θα τρέξουν αφηνιασμένοι προσπαθώντας να βρουν την πιο κοντινή έξοδο. Μην αγχώνεσαι εσύ, όμως! Δεν έχεις, παρά να ακολουθήσεις τις τελευταίες αχτίδες του ήλιου και εκείνος θα σε οδηγήσει.

Σου έχουν λείψει εκείνοι οι άνθρωποι που σε κάνουν ευτυχισμένο και σίγουρα εκεί που ψάχνεις δε θα βρεις κανέναν τέτοιο. Αλήθεια, πότε ήταν η τελευταία φορά που είδες έναν τέτοιο;

Η μυρωδιά του λ******* σε επαναφέρει στην ωμή πραγματικότητα! Άλλωστε δεν το έκανες και για διασκέδαση. Παρόλο που πολλά από τα γεγονότα των ημερών θα επέτρεπαν σε πολλούς να το νομίσουν. Μόνο οι βιαστικοί θα έκριναν έτσι! Και σίγουρα εκεί που ψάχνεις δε θα βρεις κανέναν τέτοιο.

Μέρη, άνθρωποι, μυρωδιές, μαγαζιά και καταστάσεις συμπληρώνουν το σκηνικό της θύμησης σου. Όλα αυτά, έστω και άθελά τους, οδηγούν το μυαλό σου στο παρελθόν, σε απαγορευμένα μονοπάτια. Ούτε που μπορείς να τα τοποθετήσεις χρονικά! Είναι χαραγμένα στο μυαλό σου, όμως, γιατί αυτά σου έμαθαν να ζεις. Είμαι σίγουρος ότι δε θα το ξεχάσεις ποτέ.

Όλα γίνονται μηχανικά και πριν το καταλάβεις ανοίγεις το πορτοφόλι για τις απαραίτητες διαδικασίες. Ανεβαίνεις.

Δεν θα οδηγήσεις εσύ, αλλά ξέρεις που θα πας! Δεν είσαι σίγουρος ότι θα φτάσεις, αλλά μπορείς με σιγουριά να μιλήσεις για το που θα είσαι αύριο. Μήπως, τελικά, δε θα έπρεπε να είσαι τόσο σίγουρος. Μήπως, τελικά, δε σου χρειάζεται να είσαι τόσο σίγουρος;

Ο ήλιος έχει πέσει πλέον και τη δουλειά του αναλαμβάνουν τα φώτα της πόλης. Μερικά πράγματα δεν μπορούν να αντικατασταθούν όσο και να προσπαθήσεις! Αλλά μάλλον θα πρέπει να αρκεστείς στα υποκατάστατα. Δε μπορείς να κάνεις και αλλιώς. Νιώθεις μια ελαφριά ώθηση προς το Νότο. Ξέρεις τι είναι, γι’ αυτό και παραμένεις «ατάραχος». Το ταξίδι, έχει ξεκινήσει. Τουλάχιστον αυτό το ταξίδι, ήταν επιλογή σου.

Άραγε φτάνεις στον προορισμό του ταξιδιού ή στην αρχή ενός νέου; Και ποιο απ’ όλα τα ταξίδια της ζωής σου είναι τούτο; Πως θα καταλάβεις ότι το ταξίδι σου τελείωσε και πρέπει να αρχίσεις το επόμενο; Το ξέρω ότι ρώτησες, αλλά και Εκείνος δεν έχει όλες τις απαντήσεις. Είσαι σίγουρος, όμως, ότι προσπάθησε να σε βοηθήσει. Δε θα βρεις ποτέ απάντηση σε όλα αυτά, γι’ αυτό μην ψάχνεις άδικα. Ακολούθησε το ένστικτό σου και αυτό θα σε οδηγήσει στις σωστές λέξεις! Ένστικτο και όχι λογική. Ή μήπως το αντίθετο; Κάνε την καλύτερη σου μίξη! Τώρα είσαι σε καλύτερο δρόμο.

Φεύγεις και στην πλάτη σου υπάρχουν τόσα πολλά! Εσύ τους την γύρισες ή εκείνα; Ή μήπως δεν έχει καμία σημασία; Τίποτα δε σε κρατάει εκεί πια. Το σίγουρο είναι ότι θα ξαναγυρίσεις. Πώς, όμως, θα είναι ο κόσμος σου τότε και ποιός, αλήθεια, θα είσαι;

Το ξέρει ότι χρειαζόσουν να μιλήσεις απόψε. Σε κάποιον κάποιον ήθελες να τα πεις! Κάτι στο πρόσωπο σου το φώναζε. Και παρόλο που η απουσία Του σε αδειάζει, η παρέα της δε θα μπορούσε να σε γεμίσει με καλύτερο τρόπο.
Φαντάζομαι ότι την ευχαριστείς…

Καθισμένος στο κρεβάτι, με το laptop στα πόδια και έχοντας αντικαταστήσει το κοκκινοροζουλί Cosmopolitan με ένα «μαύρο» φραπέ, αρχίζω να νιώθω σαν την αρσενική Carrie Bradshaw που ετοιμάζεται να αναλύσει ακόμα ένα μεγάλο κεφάλαιο των σχέσεων μεταξύ των δύο φύλων. Έπρεπε να φτιάξω τέτοια ατμόσφαιρα γιατί αυτό θα προσπαθήσω να κάνω απόψε το μεσημέρι μιας και το σενάριο της ρακετοπαιξίας ναυάγησε!

Πριν ξεκινήσω, να διευκρινίσω ότι όσα αναφέρονται παρακάτω είναι προσωπικές απόψεις και ότι δεν αποτελούν κανόνα απλά παρατηρώ ότι επαληθεύονται όλο και περισσότερο κάθε μέρα μπροστά στα μάτια μου. Δεν αποσκοπούν στο να θίξουν κανένα. Ωστόσο, αν καταφέρει κάποιος να θιχθεί, μάλλον αυτό θα έπρεπε να τον βάλει σε πολλές σκέψεις ?!

Τελευταία, πολλές γυναίκες απευθύνονται σε μένα και έχουν όλες την ίδια απορία: «Γιατί έχουν αλλάξει τόσο πολύ οι άντρες; Γιατί δεν “τα λένε” στις γυναίκες όπως “τα έλεγαν” παλιά;». Ε, λοιπόν, κορίτσια δεν έχετε και πολύ άδικο! Εμείς οι άντρες έχουμε αλλάξει! Οι συνομήλικοι μου και εγώ, μπορεί να μην το κάναμε τόσο έντονα, αλλά παλιότερα οι άντρες δεν αφήναν καμία γυναίκα του περιβάλλοντα χώρου που να μην της “τα πουν”! Το μόνο σίγουρο είναι ότι τώρα κανείς δεν “τα λέει” σε κανένα!

Δεν ξέρω γιατί, αλλά ούτε οι γυναίκες φέρονται όπως παλιά. Αντιμετωπίζουν τους άντρες σαν όντα που έχουν στο μυαλό τους μόνο το sex αλλά και όλους τους πιθανούς τρόπους που θα τους βοηθήσουν να ρίξουν μια γυναίκα στο κρεβάτι. Δεν τις αδικώ και πολύ μιας και πολλοί άντρες το έχουν σαν αυτοσκοπό, αλλά ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ ΕΤΣΙ! Νομίζω ότι αυτό το ξεκαθαρίσαμε.

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι μήπως τελικά αυτό που αποτρέπει τους άντρες από το να πάνε να μιλήσουν στις γυναίκες, είναι οι ίδιες οι γυναίκες; (σ.σ. εδώ είναι που ο φακός θα εστίασε στη οθόνη μου καθώς πληκτρολογούσα το “οι ίδιες οι γυναίκες;”)

Ακούγοντας τη λέξη «γυναίκα», στο μυαλό τον αντρών έρχονται διάφορα πράγματα. Σ’ εκείνο των λιγότερο διεστραμμένων από εμάς έρχεται ένα γλυκό, χαμογελαστό γυναικείο πρόσωπο, ένα καλλίγραμμο σώμα, μια απαλή φωνή. Μήπως έχει αρχίσει να σχηματίζεται στο μυαλό σας η απάντηση της παραπάνω ερώτησης; Αν όχι, να σας βοηθήσω λίγο, επισημαίνοντας σας ότι οι περισσότερες γυναίκες δεν έχουν καμία σχέση με την παραπάνω περιγραφή. Δεν είναι γλυκιές (είναι σκυλιά), δεν είναι χαμογελαστές (είναι ξινές). Για τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά που ανέφερα παραπάνω, δε θα κάνω αναφορά, μιας και αυτά εναπόκεινται στο γούστο του καθενός! Οι γυναίκες, χτίζεται ένα τοίχο μπροστά σας ο οποίος σας επιτρέπει να βλέπετε τι γίνεται τριγύρω, αλλά αποτρέπει τους υπολοίπους να κοιτάξουν μέσα σας. Επομένως, αφού δεν εξάπτεται το ενδιαφέρον του αρσενικού κυνηγού, μην περιμένεις να σε κυνηγήσει, γλυκιά μου! Διώξε αυτό το σνομπ και μπλαζέ ύφος, γκρέμισε τον τοίχο και θα δεις ότι αμέσως θα αποκατασταθεί η τάξη των πραγμάτων. Αν είσαι γυναίκα και έχεις αρχίσει να θίγεσαι από τα λόγια μου, τότε μάλλον ανήκεις στη κατηγορία των γυναικών που θα απέτρεπαν έναν άντρα να τις προσεγγίσει μόνο και μόνο επειδή επιλέγεις να φαίνεσαι απρόσιτη, ακόμα και αν αυτό δεν ισχύει!

Θέλουμε γυναίκες χαμογελαστές ευδιάθετες, κοινωνικές και ομιλητικές! Τα υπόλοιπα αφήστε τα σε μας…

Δεν είναι όμως μόνο οι γυναίκες που δε χαμογελάνε πλέον; Αναγνωρίζω ότι το να ζεις στην εποχή μας δεν είναι και ότι πιο εύκολο. Όλοι οι άνθρωποι έχουμε τα προβλήματα μας, τις έγνοιες και τις σκοτούρες μας, που δεν μας επιτρέπουν να είμαστε απόλυτα ξέγνοιαστοι και χαλαροί. Αλλά τελικά, τόσο δύσκολο είναι να βγάλουμε ένα χαμόγελο από τα χείλη μας; Αξίζουν όλα αυτά προκειμένου να φτάσεις στο σημείο να σου φαίνεται περίεργο το θέαμα ενός ανθρώπου που χαμογελάει; Αυτό το λέω από προσωπική εμπειρία. Πολλές φορές μου έχει τύχει να χαμογελάω σε ανθρώπους άγνωστους, άντρες και γυναίκες, και να με κοιτούν λες και βλέπουν μπροστά τους ανθρωπάκι με μεγάλο κεφάλι και αυγοειδή μάτια. Θα σας περιγράψω ένα περιστατικό.

Πηγαίνω με το αυτοκίνητο στο δρόμο και φτάνω σε μια διασταύρωση. Αφού ελέγχω και επιβεβαιώνω ότι δεν έρχεται κανείς, βάζω ταχύτητα και ετοιμάζομαι να περάσω τη διασταύρωση. Ξαφνικά όμως διαπιστώνω ότι μια κοπέλα, πεζή, προσπαθεί να διασχίσει το δρόμο. Πολύ γλυκιά και ιδιαίτερα χαμηλών τόνων, αν κρίνω από την εμφάνισή της. Αφού βεβαιώνομαι ότι δεν πρόκειται να την πατήσω (με είδε και σταμάτησε) και δεδομένου ότι είμαι στη μέση του δρόμου, αποφασίζω να συνεχίσω την πορεία μου, αφού πρώτα της χαμογέλασα, ζητώντας της νοερά συγνώμη που δεν της παραχώρησα την προτεραιότητα. Αφού λοιπόν την έχω στην πλάτη μου, ακούω μια γυναικεία φωνή να λέει «τι θες ρε μαλ****;», οπότε σηκώνω το βλέμμα μου στον καθρέφτη και βλέπω εκείνη την ίδια γυναίκα να έχει σηκώσει το χέρι της προς το μέρος μου και να με κοιτάζει αγριεμένη! Και να φανταστείτε ότι και της χαμογέλασα και ένιωσα άσχημα που πέρασα πρώτος αλλά βγήκα και μαλ***ς.

Κλείνοντας το άρθρο, ήθελα να αναφερθώ και στο πόσο φοβούνται οι άνθρωποι την επαφή skin on skin! Την αγκαλιά, το φιλί, το χάδι! Λες και ο άλλος έχει λέπρα, σύφιλη ή άλλα μεταδοτικά νοσήματα (όχι απαραιτήτως σεξουαλικώς μεταδιδόμενα) και φοβόμαστε να τον ακουμπήσουμε. Υπάρχει καλύτερος τρόπος να υποδεχθείς έναν άνθρωπο από να του δώσεις το χέρι σου, να τον σφίξεις στην αγκαλιά σου και να του δώσεις ένα φιλί; Θα μπορέσεις ποτέ να τον κάνεις να αισθανθεί καλύτερα όλα αυτά που νιώθεις για εκείνον με άλλο τρόπο; Μάλλον όχι. Δηλαδή θέλετε να φτάσουμε σε ΑΥΤΟ το σημείο;

Σε ένδειξη αντίδρασης, λοιπόν, εγώ λέω να συνεχίσω να σνομπάρω ξινούς, κλειστούς και αγέλαστους ανθρώπους, να συνεχίσω να χαμογελάω εισπράττοντας όσα περισσότερα παράξενα βλέμματα και όσα περισσότερα «μαλ***» μπορώ και να αγκαλιάζω όλους τους φίλους και γνωστούς για να τους δείξω πόσο αξίζει να με κρατάνε στη ζωή τους και να τους κρατάω στη δική μου. Μια ζωή μόνος μου, τι να την κάνω; Να δούμε ποιος θα βγει κερδισμένος στο τέλος.

Μου δίνεται μια εξαιρετική ευκαιρία να ανοίξω θρησκευτική κουβέντα και να γίνει κόλαση! 3000 σχόλια σε μια μέρα και τέτοια! Δε θα το κάνω όμως και ο λόγος είναι ότι δε θέλω να σας χαλάσω το Πασχαλινό Πνεύμα! Δέχομαι (για χάρη της μέρας και μόνο για σήμερα), λοιπόν, ότι ο Χρηστός γεννήθηκε, έζησε, έπαθε, πέθανε και αναστήθηκε! Δεν ξέρω τι μέρος του λόγου ήταν, αλλά αν ζούσε σήμερα, θα ήταν ο καλύτερος manager ever!

Αδέρφια, η μέρα που περιμέναμε, έφτασε! Μεγάλο Σάββατο (εμένα μου φάνηκε ότι είχε ίδιο μέγεθος με τα υπόλοιπα!), καθώς πλησιάζει η ώρα της Ανάστασης, μαζί της έρχεται και η ώρα που θα τελειώσει η νηστεία. Η διαδικασία καθαρισμού του σώματος, πριν τον καθαρισμό της ψυχής με τη Θεία Κοινωνία. Μεταξύ μας, όμως, τι νηστεία ήταν αυτή που κάναμε όλη τη Βδομάδα; Κάθε βράδυ κρασάκι, καλαμαράκι, σουπιά, χταποδάκι και αστακουδάκια στο Βενεράτο (πληροφοριακά, στο Βενεράτο δεν πιάνουν τα κινητά!!!). Το πόσο καθάρισε το σώμα μας μετά από αυτό το μαραθώνιο κατανάλωσης μαλακίων, είναι άλλο θέμα. Καταλήγω στο ότι υπάρχει τεράστιο κενό στο εθιμικό πλαίσιο της νηστείας. Και τώρα που πέθανε ο Χριστόδουλος, άντε να το μαζέψουνε!
Παρεμπιπτόντως, άκουγα σε μια εκπομπή, ένα παπά που έλεγε ότι στις Γραφές, πουθενά δεν προβλέπεται νηστεία για όλη τη Μεγάλη Βδομάδα, εκτός από τη Μεγάλη Παρασκευή. Αναρωτιέμαι, λοιπόν, μήπως το έθιμο της νηστείας είναι κατασκεύασμα της νοσηρής επιθυμίας απανταχού ιδιοκτητών ουζομεζεδωπωλείων αλλά και εμπόρων οσπρίων, κηπευτικών και μαλακίων (που είναι και “φωτιά”) να κερδοσκοπήσουν. Αυτό το σενάριο, τώρα που το σκέφτομαι, μου ταιριάζει καλύτερα!

Το θέμα όμως δεν είναι αυτό. Από τις 12 και μετά, ένας πακτωλός χοληστερινούχων και παχυντικών εδεσμάτων θα παρελάσει στο τραπέζι μας. Τέτοιες μέρες όμως, δε μπορείς να μη φας; Δίαιτα, από Δευτέρα! Όχι του Πάσχα. Την άλλη, την επομένη της Κυριακής του Θωμά. Ο καθένας ακολουθεί τις συνήθειες της οικογένειας του! Συκώτι, καλτσούνια, κανένα αβγουλάκι και λοιπά!
Κοινός παράγοντας όλων, όμως, είναι το αρνί την Κυριακή του Πάσχα. Το πανηγύρι αρχίζει από νωρίς με άτακτες επιθέσεις στην ξεροψημένη πέτσα και συνεχίζεται με τις πλέον στρατηγικά οργανωμένες μάχες με το που το αρνί θα καταλήξει στις πιατέλες! Μέχρι να φτάσεις στο σημείο να απλώσεις το χέρι σου πάνω στο ερίφιο, μεσολαβεί ένα χρονικό διάστημα! Η απορία μου, λοιπόν, είναι: “Τι σκέφτεται, ή τι θα σκεφτόταν το αρνί σ’ αυτό το διάστημα; Ποιά θα ήταν η ψυχολογία του;”.
Ετοιμαστείτε για χιουμοράκι! Ο πλέον αρμόδιος για να μας βοηθήσει σ’ αυτήν την ψυχολογική ανάλυση, θα ήταν ο Αθανάσιος Διάκος! Βρίζω, το ξέρω, όμως ζητάω συγνώμη και συνεχίζω.
Κανείς δε μπορεί να απαντήσει σ’ αυτά τα ερωτήματα! Μπορώ μόνο, να προσπαθήσω να φέρω τον εαυτό μου στη θέση του και να αναλογιστώ ποιά θα ήταν τα πρώτα πράγματα που θα περνούσαν από το μυαλό μου!

Αν, λοιπόν, με σούβλιζαν, τι θα σκεφτόμουν;

1. Γιατί με σουβλίζετε ρε ‘σεις;
2. Πολύ ζέστη ρε παιδιά σήμερα, ε; Μου έχει φύγει η πέτσα!
3. Μήπως έχω ιδρώσει;
4. Είμαι πτώμα…
5. Νιώθω κενός σήμερα!
6. Γιατί ρε παιδιά μόνο 10€ το κιλό μου;
7. Άραγε, δείχνω πιο αδύνατος πάνω στη σούβλα;
8. Δώστε ρε παιδιά να φορέσω ένα ρουχαλάκι! Μη μας πουν και επιδειξίες!
9. Πονάει ο κώλος μου! Λες να έχω συγκάψει
10. Άραγε με την πρώτη φορά γίνεσαι gay;
11. Μη μου πείτε ότι έχω άδικο που ζαλίζομαι!
12. Σιγά ρε φίλε, μη γυρνάς τόσο γρήγορα τη σούβλα! Θες να πέσω;
13. Το διπλανό αρνί, τι παραπάνω έχει και του πήρατε μηχανάκι; Του χρόνου θέλω κι εγώ! Το απαιτώ!
14. Άραγε, θα περισσέψει τίποτα να φάω και εγώ;
15. Ρε παιδιά, τι μυρίζει έτσι ωραία;
16. Για μένα δεν έχει μπύρα;
17. Ωραία περάσαμε και φέτος! Άντε και του χρόνου!
18. Προσδοκώ ανάσταση νεκρών!

Φαντάζομαι ότι σ’ αυτή τη λίστα, θα έχετε να προσθέσετε αρκετές γραμμές ακόμα, οπότε ανυπομονώ να διαβάσω τα σχόλια σας!
Όποια και αν είναι η ψυχολογία του, ένα είναι σίγουρο! Το αρνί δεν πετιέται ποτέ! Πάντα τρώγεται ολόκληρο! Και μη γλύφετε πολύ τα κοκαλάκια! Να βρει και τίποτα ο Πάρις!
Με σύνεση και αυτοσυγκράτηση, λοιπόν, ξεχυθείτε στις εξοχές και πιάστε τις σούβλες! Και το κρασί, με ρέγουλα!

Όπως βλέπετε, μου άρεσε η ιδέα, του “ένα soundtrack για κάθε ποστ” και έφτασε η στιγμή να το καθιερώσω ως τακτική και να διεκδικήσω τα πνευματικά δικαιώματα της ιδέας!
Δανείζομαι, λοιπόν, ένα τραγούδι και μια φράση για να ξεκινήσω το σημερινό μου παραλήρημα.

Κάθε άνθρωπος, είναι ένα νησί. Μια θάλασσα μας χωρίζει από τα γύρω νησιά. Μια θάλασσα απέραντης μοναξιάς. Θέλουμε πραγματικά να τη διασχίσουμε; Και αν θέλουμε, μπορούμε;

Δεν είμαι σίγουρος ότι θέλω να ξεκινήσω ένα τέτοιο θέμα, αλλά θα το κάνω. Μπορεί να γεννιόμαστε μόνοι, να ζούμε μόνοι και να πεθαίνουμε μόνοι. Αυτή είναι μόνο η μια πλευρά του νομίσματος. Ποιά είναι, όμως, η άλλη;
Όταν γεννηθεί ένας άνθρωπος, δεν υπάρχει γύρω του παρά μόνο η οικογένειά του. Είναι τα πολύ κοντινά, στο δικό του, νησιά, γύρω από τα οποία η θάλασσα είναι τόσο ρηχή, ώστε να μπορεί να πάει ακόμα και με τα πόδια, χωρίς καν να χρειαστεί να κολυμπήσει. Όμως δεν είναι μόνο η οικογένεια. Στη ζωή του θα γνωρίσει πολλούς διαφορετικούς ανθρώπους. Αν σηκώσει το κεφάλι του από το πάτωμα, θα δει ότι γύρω από το δικό του νησί υπάρχουν εκατομμύρια άλλα τριγύρω. Κάποια από αυτά είναι πιο κοντά ενώ άλλα είναι πιο μακριά. Στα κοντινά πας εύκολα και γρήγορα. Μόνο λίγα μέτρα κολύμπι χρειάζεται! Δεν κουράζεται να φτάσει, δεν κουράζεται να τα κατακτήσει. Δε θα μπορέσουν να τον κάνουν να τα κατοικίσει.
Το ζουμί δε βρίσκεται ούτε στα προηγούμενα, αλλά ούτε και σ’ αυτά που είναι λίγο πιο μακρινά. Βρίσκεται σ’ αυτά που αμυδρά φαίνονται στα κιάλια του μυαλού του. Αυτά που νομίζεις ότι είναι τόσο μακρινά ώστε να μην αξίζει να προσπαθήσεις καν. Αυτά που ξέρει ότι ακόμα και να προσπαθήσει, η προσπάθεια δε θα είναι ποτέ αρκετή και θα απογοητευτεί. Αυτά που στο δρόμο για να τα φτάσει, κάποιος καρχαρίας θα βρεθεί, να τον δαγκώσει και θα πληγωθεί. Τελικά, όμως, πώς γίνεται να φτάσει στα νησιά αυτά; Αν τελικά δε φτάσει ποτέ, άξιζε τον κόπο η προσπάθεια; Αξίζει να ρισκάρει να εξαφανιστούν από τον ορίζοντά του, ακόμα και αν τα έβλεπε μόνο σαν “τοπίο”; Μετά από όλες αυτές τις σκέψεις, θέλει ακόμα να κολυμπήσει για να τα φτάσει;
Μπορεί στη ζωή να ερχόμαστε μόνοι και να φεύγουμε μόνοι, αλλά σίγουρα δε ζούμε μόνοι. Και είναι στο χέρι μας να το διεκδικήσουμε αυτό. Άλλοι από τους ανθρώπους που θα γνωρίσουμε θα περάσουν απλά από τη ζωή μας, άλλοι θα μείνουν για λίγο καιρό και άλλοι θα αφήσουν το σημάδι τους στη ζωή και στην ψυχή μας. Ένα σημάδι ανεξίτηλο. Η τελευταία κατηγορία είναι αυτή που εμφανίζει το περισσότερο ενδιαφέρον, κατά την προσωπική μου, πάντα, άποψη. Μπορεί οι “παραλίες” τους να είναι απόκρημνες, τα “βράχια” τους κοφτερά, η “θάλασσά” τους φουρτουνιασμένη, αλλά αν καταφέρεις να πατήσεις το “χώμα” τους, θα δεις ότι εκεί, πίσω από τους πανύψηλους φοίνικες, κρύβεται μια Εδέμ.
Κάνοντας τον απολογισμό του, ο καθένας, αποφασίζει σε ποιους ανθρώπους θα επιτρέψει να περάσουν από τη ζωή του και να πατήσουν το χώμα του. Εγώ, προσωπικά, προτιμώ ανθρώπους που θα γεμίσουν με τα σημάδια τους το κορμί, την καρδιά και την ψυχή μου. Θέλω να κολυμπήσω στα πιο μακρινά νησιά και από εκεί να δω άλλα, πιο μακρινά, πιο δυσπρόσιτα, πιο δύσκολα. Ακόμα και αν δεν καταφέρω να φτάσω ποτέ, θέλω τουλάχιστον να έχω προσπαθήσει. Μέχρι να φτάσει η στιγμή που θα βρω τη νέα μου πατρίδα. Και δεν θα είναι τόσο μακριά, όσο αρχικά φανταζόμουν…
Η Natasha, αναρωτιέται αν υπάρχει μια αδελφή ψυχή για τον κάθε ένα που έρχεται σ’ αυτή τη γη. Natasha, νομίζω ότι για κάθε ένα από εμάς υπάρχουν όσες αδελφές ψυχές θέλουμε εμείς. Η ποσότητά τους, είναι ανάλογη του μεγέθους των συμβιβασμών που είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε. Αν δεν έχουμε τη θέληση να θυσιάσουμε έστω και κάτι μικρό, τότε λυπάμαι, αλλά δεν υπάρχει αδελφή ψυχή για μας.
Ακόμα και αν βρούμε έναν άνθρωπο που θα έχει όλα αυτά που ζητούσαμε στη ζωή μας, με τις λιγότερες δυνατές υποχωρήσεις από μέρους μας, πάντα θα αναρωτιόμαστε αν ποτέ θα καταφέρναμε να βρούμε κάποιον άλλο, ο οποίος θα υπερτερούσε έστω και λίγο σε κάτι από τον προηγούμενο. Τον αφήνουμε και ψάχνουμε για τον καινούριο; Και αν τελικά δεν τον βρούμε; Και αν τελικά χάσουμε και αυτό που έχουμε; Αλήθεια που βρίσκεται, τελικά, αυτή η χρυσή τομή; Και αν στην πορεία τη βρούμε, πώς θα ξέρουμε ότι είναι αυτή;
Η δική μου απάντηση είναι “το ένστικτο”. Η δική σας;;;
Η ζωή είναι τζόγος. Δεν ξέρεις τι σου επιφυλάσσει το επόμενο πέταγμα της μπίλιας στον τροχό…

(Κάθε “επεισόδιο” και μια ιδέα…)

Περίμενε να φορτώσει το τραγούδι, πάτηστε το play και sit back and enjoy! Αν διαβάζεις αργά, φρόντισε να το βάλεις να ξαναπαίξει γιατί θα σου χρειαστεί σε όλο το άρθρο.

Επαναφέρω στο μυαλό μου ένα άρθρο που διάβασα σε ετούτο εδώ το blog. Το μαρουλάκι, λοιπόν, σε αυτό το άρθρο μας περιγράφει το πως χώνει τα πόδια της στη δροσερή άμμο μιας παραλίας (έστω και αν όλο αυτό συμβαίνει στην φαντασία της) αλλά και τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να μοιραστεί εκείνη την παραλία μαζί μας (αν και προτιμάει να μην το κάνει!).
Η σημερινή μέρα δε μπορεί να χαρακτηριστεί σαν μια καλοκαιρινή μέρα. Είχε, όμως, όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που θα κάνανε μια συνηθισμένη καλοκαιρινή μέρα να ωχριά (ευχαριστώ για την ορθογραφία μαμά!!!) μπροστά της. Κυριακή, καλή μέρα, καλό φαγητό, καλό ουζάκι και προπαντός καλή παρέα!
Γι’ αυτό λοιπόν, σας θέλω όλους σ’ αυτή την παραλία! Γιατί τι να την κάνω όλη την παραλία μόνος μου; Ελάτε, λοιπόν, μαζί μου!
Η ώρα είναι 6:30 μμ. Η μέρα είναι η 27 Ιουλίου. Ο ήλιος έχει αρχίσει να χαμηλώνει δίνοντας στον ουρανό ένα πορτοκαλοκόκκινο χρώμα με λίγες γαλάζιες ενδιάμεσες πινελιές! Η άμμος έχει αρχίσει να δροσερεύει και τα πόδια σου μπορούν άνετα να την πατήσουν χωρίς μα χρειάζεται να χοροπηδάς! Εδώ και 45′ παίζεις ρακέτες και όταν αποφασίζεις να σταματήσεις, συνειδητοποιείς ότι έχεις άμμο ακόμα και μέσα στα ρουθούνια και αποφασίζεις να κάνεις μια βουτιά. Βγαίνεις βρεγμένος, και αφού σκουπιστείς σωριάζεσαι σε ένα από αυτά τα πάνινα καρεκλάκια που είναι ένα με το πάτωμα. Εκείνη και μόνο τη στιγμή, επανέρχεται στα αυτιά σου η μουσική και παρατηρείς ότι παίζει το παραπάνω τραγούδι. Απλώνεις το δεξί σου χέρι και αγγίζεις ένα παγωμένο ποτήρι με ψηλή κώλωνα και πολύ αλάτι κολλημένο στα χείλη του. Είναι μια λευκή μαργαρίτα. Η πρώτη γουλιά έχει αυτή την τσιμπημένα αλμυρή γεύση, αλλά WTF αυτό είναι η μαργαρίτα after all! Αυτή η πρώτη γουλιά, είναι και η επιτομή εκείνης της μέρας σου!
Είμαι σίγουρος, ότι αυτή τη στιγμή νιώθετε το κάψιμο του αλκοόλ και του αλατιού στο λαιμό σας! Κατάφερα να φέρω τους περισσότερους από εσάς στην παραλία μου. Και τώρα που ξέρω ότι είστε εκεί, θα σας αποκαλύψω πως πω πόσο πολύ μου έχουν λείψει αυτές οι καλοκαιρινές μέρες και νύχτες.
Εδώ στην Κρήτη, δε ζούμε χειμώνα! Κι όμως φέτος, είδαμε και βροχές και χιόνια και κρύα (όσα μπορεί να δει κανείς στην Κρήτη), αλλά αδέρφια, Κρήτη σημαίνει καλοκαίρι, σημαίνει ήλιος, σημαίνει παραλίες, σημαίνει μπάνια! Βαρέθηκα πια τους αέρηδες, τις βροχές και τα κρύα! Έχω βαρεθεί ακόμα και να φοράω πουλόβερ, πουκάμισα, παπούτσια. Θέλω 40άρια!!! Μου έλειψαν οι σαγιονάρες και οι βερμούδες! Μα πιο πολύ απ’ όλα, μου έλειψαν οι ρακέτες!
Ζούμε στο μέρος που “όλη η γη” έρχεται για διακοπές! Δε θα βαρεθώ ποτέ να το λέω και δε θα βαρεθώ ποτέ να περνάω τα καλοκαίρια μου κάτω από τον καυτό κρητικό ήλιο!
Η σημερινή μέρα, μου θύμισε πολύ το καλοκαίρι και πολύ δύσκολα θα το βγάλω από το μυαλό μου! Ξέρω ότι είναι ακόμα Απρίλιος και ότι το καλοκαίρι “αργεί”, αλλά με την περιγραφή της παραλίας μου σας έβαλα, ουσιαστικά, στον ίδιο βούρκο που μπήκα και εγώ! Και το χειρότερο είναι ότι σήμερα είναι ακόμα… Δευτέρα!
Καλή εβδομάδα, λοιπόν, και καλό καλοκαίρι να έχουμε…

ΥΓ: Ας συνεχίσω τώρα τη μαργαρίτα μου!

Τι σημαίνει, άραγε, s1ngle; Εννοώ s1ngle και όχι single. Καταλήγω, μετά από πολύ καιρό σκέψης και αναζήτησης, ότι δε χρειάζεται να είσαι single για να είσαι s1ngle. Για την ακρίβεια s1ngle είναι ακριβώς το αντίθετο. Ποτέ δεν είσαι μόνος, ακόμα και αν υπάρχουν στιγμές που ζητάς την απομόνωση. Έχεις γύρω σου ανθρώπους που σ’ αγαπάνε, που περνάνε καλά μαζί σου, που τους αρέσει να μοιράζονται τον έρωτα τους με σένα. Και όμως συνεχίζεις να είσαι s1ngle. Συνεχίζεις να ζεις τη δική σου ζωή, να έχεις τα δικά σου προβλήματα, να περνάς τις δικιές σου δοκιμασίες. Όλα αυτά είναι δικά σου. Απλά για εκείνες τις στιγμές που νιώθεις ότι η πραγματικότητα σου κάνει πλάκα, ακριβώς εκείνες τις στιγμές είναι που πρέπει να τις περάσεις με παρέα. Γιατί η παρέα τα κάνει όλα πιο εύκολα. Αυτό που μ’ αρέσει να λέω, είναι πως όταν έχεις ένα πρόβλημα είναι καλό να το μοιράζεσαι. Το βάρος διαιρείται δια 2, η χαρά, όμως, πολλαπλασιάζεται επί 2.
Κοίταξε την παραπάνω φωτογραφία (σκίτσο είναι, το ξέρω, αλλά δεν μπόρεσα να βρω άλλη κοινή φωτογραφία τους). Θα δεις 6 ανθρώπους. Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι μόνοι! Πριν ήταν άγνωστοι, όμως έγιναν φίλοι, ζευγάρια, εραστές. Το σημαντικό είναι ότι δεν είναι μόνοι τους. Βάλε τώρα με το νου σου, στις θέσεις τους, κάποιους από τους δικούς σου ανθρώπους. Αν μπορείς να σκεφτείς 4-5 ανθρώπους, τότε είσαι και εσύ ένα s1ngle.
Θα ήθελα μια μέρα, σ’ ένα άρθρο να γράψω όσα περισσότερα από τα λόγια που ακούγονται συνήθως στο τελευταίο πεντάλεπτο κάθε επεισοδίου της σειράς. Πόσες φορές έχω βουρκώσει; Πόσες φορές έχω φέρει τους δικούς μου s1ngles στο μυαλό μου; Αυτά τα λόγια είναι που με κάνουν να φθονώ τους ανθρώπους που γράφουν με τον τρόπο αυτό. Είναι άδικο για τους υπολοίπους, να υπάρχουν άνθρωποι που βρίσκουν τις κατάλληλες λέξεις για τις κατάλληλες θέσεις, ώστε να μπορούν με τόση ευκολία να παίζουν με τα συναισθήματά μας. Αν συνυπολογίσεις και ένα καλό τραγούδι, τότε τα πράγματα δυσκολεύουν ακόμα περισσότερο.
Κάθε επεισοδίου, καλό ή κακό, αξίζει για τα τελευταία 5 λεπτά. Μερικές καλές ατάκες, 10 λέξεις που σε κάνουν να σκεφτείς και συνήθως ένα καλό τραγούδι να ξανακούσεις ή να κατεβάσεις. Για άλλη μια φορά, η ζωές μας στη μικρή οθόνη. Τα ονόματα αλλάζουν μόνο.
Τι άλλο, λοιπόν, από το να μας καλωσορίσω στον κόσμο των s1ngles…

Το παρακάτω κείμενο, δεν είναι δικό μου, το έλαβα πρόσφατα σε ένα mail από ένα φίλο. Όπως αυτός, έτσι εγώ και εσείς ανήκουμε σε αυτούς στους οποίους είναι αφιερωμένο το κείμενο αυτό. Ο λόγος που το παραθέτω, είναι επειδή μου θύμισε πράγματα που δε θα ξεχάσω ποτέ και θα μου λείπουν για μια ζωή! Άλλη μια γλυκιά νοσταλγία…

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε. Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή. Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.
Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση. Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μας βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους υπεύθυνους. Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.
Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα.
Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντας μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι. Δεν είχαμε Playstation, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Internet. Εμείς είχαμε φίλους.Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα… μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία.
Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε χιλιάδες μπάλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν. Θεέ μου!
Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;
Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι. Τι φρίκη!
Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά.
Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε. Δεν θα πρέπει να μας παραξενεύει που τα σημερινά παιδιά είναι κακομαθημένα και χαζοχαρούμενα.

Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»… συγχαρητήρια!

Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί…

Τα σέβη μου στο συντάκτη!

Η πρώτη μέρα της εβδομαδας, η Δευτέρα του Μάρτη, η πρώτη μέρα της Τυροφάγου βδομάδας. Δε θα μπορούσε και το blog μας να μην ακολουθεί αυτό το serie πρωτιών.
Καλώς ήλθατε στη νέα εποχή του blog μας. Μετά από μια δοκιμαστική εβδομάδα αναζήτησης, διαμόρφωση και προσαρμογής πλησιάζουμε στο τελικό στυλ και ύφος.
Η συντακτική ομάδα είναι μια παρέα νέων, με αναζητήσεις και προβληματισμούς που όμως ξέρουν να περνούν καλά και να ζουν τη ζωή τους.
Εξ’ ου και το “Πάμε ποτάκι”. “Πάμε ποτάκι” δε σημαίνει πάμε να πιούμε γιατί το χρειαζόμαστε. Σημαίνει πάμε να διασκεδάσουμε, να γελάσουμε, να μιλήσουμε, να γνωριστούμε, να ερωτευθούμε και να αγαπήσουμε. Αυτά είναι που δίνουν νόημα στις ζωές μας και τις κάνουν ουσιαστικές αλλά και διασκεδαστικές. Αυτά είναι που κάνουν τις μέρες μας υπέροχα διαφορετικές.
Ένα ποτό δε θα σήμαινε τίποτα με ανθρώπους που δε μοιράζονται τις ζωές τους μαζί σου! Αξίζει να το πίνεις με φίλους, με την οικογένεια σου, με την αγάπη σου. Αυτοί οι άνθρωποι αξίζει να μείνουν στη ζωή σου. Χωρίς αυτούς, θα είσαι πάντα μια αδύναμη μονάδα. Θα είσαι ένα κομμάτι από τη σπασμένη κορνίζα.
Καλώς ήλθατε στο νέο “Πάμε ποτάκι;;;”. Καλώς ήλθατε στην παρέα μας…